pekerjaan

Ini kerja seorang perempuan yang bergelar anak .

Dan kerja seorang ayah ialah selalu mengatakan anaknya hebat .  

Saya tak hebat .

Tapi saya perkasa .

Perkasa di mata Uncle Bun dan MakPah . 

Noktah .

wordless wednesday

RAYA 2010

: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : 

: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : 

: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : 

: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : 

: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : 

: : : : : : : : : : : : : : : : : : : : 

RAYA 2011

Sesungguhnya keajaiban itu tidak mustahil untuk berlaku . 

Bulan bisa jatuh ke riba . 

tisu pleaseeee

Bila kita tak biasa buat benda yang biasa kita buat berdua atau bertiga atau berempat . keadaan itu akan rasa seperti tidak sempurna . atau diri kita akan kelihatan kekok . kekok bukan tak pandai buat kerja . tapi kekok bila pergi soping raya seorang diri . benda soping ini jarang dilakukan seorang diri . samada saya ataupun kamu . tapi bila keadaan terpaksa . kita juga menjadi gigih dan mesti lakukan . lama kelamaan ia akan menjadi alah bisa tegal biasa . tapi gigih itu perlu berterusan supaya bila kamu melihat orang sekeliling kamu ditemani mak , abah , kawan atau bf untuk memilih baju atau sebagainya . tapi kamu keseorangan dan seperti terpinga pinga untuk membuat pilihan . apa yang kamu perlu hanyalah bersenyum walaupun jaoh di sudut hati kamu penuh dengan rasa sedih tetapi ketahuilah bahawa keadaan kamu itu unik dan sesungguhnya kamu adalah orang yang paling tabah .

Dan situasi yang paling sukar untuk kamu lalui bila orang yang kamu sayang seperti berputus asa sedangkan kamu mengharapkan beliau menjadi kuat dan tabah seperti dulu :

anak  : saya ada beli jubah untuk mak ! ! ! chantek tak ? mak suka tak ?*sambil menggayakan jubah dan tersenyum gembira*
ibu     : kenapa belikan mak jubah . . . . ? orang sakit manela pakai chantek chantek .
anak  : ala . . . . bila kita tengok baju chantek dan baru . mesti kita nak jadi sihat cepat . nak pakai chantek chantek raya nanti . pastu amek amek gambar . . . .
ibu     : yela . . . . terima kaseh .*sambil melihat si anak*
anak  : *senyum . bulan puasa tak boleh nanges .*

Sekian . 

Saya rasa nak nanges laju laju bila buat entry ni . 

Tolong tampar saya cepat ! :p

masa

Masa kecik kecik . bila tiba waktu nak buka puasa , saya sibuk nak cop tempat . dan tempat yang saya cop itu sudah semestinya di tengah tengah supaya dapat ambil semua makanan . tamak kan . macamla adik beradik ada 10 orang sampai nak kena cop cop tempat . ngeh ~ dan bila azan berkumandang kalau boleh nak sumbat semua makanan cepat cepat taknak bagi siapa siapa habeskan . lagi haloba kan . tapi sekarang tak perlu berebut . tak perlu tamak . tak perlu haloba . sebab makanan yang ada takkan ada siapa siapa makan melaenkan diri saya sendiri . ini beza dahulu dan sekarang . ini beza masa kecik kecik dan bila sudah dewasa . ini beza bila kita rindukan masa lalu tapi masa yang kita rindukan itu takkan dapat diulang . ada orang cakap bulan bulan puasa tak baek bersedih . tapi bulan puasa la yang banyak mengingatkan kita pada masa masa lalu yang tak pernah kita ambil kira dan terlepas pandang . macam pungguk rindukan bulan . peeeewit ! kena ada peeewit supaya orang tak cakap saya bermadah atau sedang berpujangga . :p 

renung renungkan dan selamat berbuka puasa .

:)

Berganti Hati
lelah ku bersenyum lelah ku bersandiwara